Do Ziymie

Ziymio Ślōnsko, nasza żywicielko,
Co nōm pōmogosz przetrwać wszyski lata,
Co sama siebie nōm dowosz z pojstrzodka,
Jak matka dlo dziecek swojich robisz wszysko.

Ty, co nōm łaska ôkazujesz wielko,
Wachuj, coby z szychty wrōciōł chłop a tata,
Coby wyjechoł bezpiecznie ze przodka,
Pod swojōm ôpiekōm miyj gōrnikōw dycko.

Ziymio nasza, co dałaś nōm gruby,
A dostałaś hołdy, trujōnce kōminy,
Ty, co dotykajōm Cie gōrnicze szkody,
Luft mosz zatruty i wszysko sie wali.

Zejrzij tyż, Ziymio, nasze troski, trudy,
Przebocz wszyski zaniydbania, winy,
Miłości matczynej ôkoż nōm dowody
I dej nōm mōndrości, jako sam żyć dalij.