Prziszoł sam ku mie gość,
A padoł mi na ucho,
Że mo już tego doś
A niy rod tego słōcho.
Tōż kozoł mi być cicho,
Bo pisać mi zakożōm.
A jo te dźwiyrze dzisio
Do korzōnt bōł ôtworzōł,
A puściōł słowo fraj.
Jo go uwolnić musza,
Chocioż te pora zdań,
Bo tak mi koże dusza.