Do czyśćca

Wybocz mi, Pōnbōczku, ta bezczelność moja,
Żech sie ôpowożōł w wiersze ôblyc słowa,
Jo, Twōj marny słōga, choć sie trocha boja,
Wierza, że sprōbować chocioż trocha moga?

Dycko przi pisaniu mōm ôgrōmno tryma,
Boja sie postawić krziwo kere słowo.
Dyć, czy do pisanio wiersza sie nadowo
Ta wyklynto mowa, co jōm wcale niy ma?

Niy gorszcie sie na mie w Niebie Aniołowie,
Że zamias we wōnglu, sam fedruja w myślach.
Chcecie, wejźcie kloper, klupejcie po głowie.

A jak jo zaklupia, byda chcioł tyż wlyź tam,
Niech mi świynty Pieter pō naszymu powiy:
Synku, ty za kara musisz iś do czyśćca.