Dej wrōcić

Kajś w kōncie, niypozorno, skryto,
Gymba niy czorno, uśmiychnyto,
Za serce chyto kożdego. Choć możno
Jōm żodyn we szoli niy trefiōł,
We przodku niy widzioł fedrować,
Dyć kożdy głowa skłōni.
Choć ōni, tacy twardzi, widzieli niy jedno,
Kożdy sie przed niōm przeżegno, uśmiychnie.
Styknie tyn mōmynt, chwila.
Ważne, żeby sam była,
Już robi sie lekszy na duszy.
Żodyn jōm niy do ruszyć.
Stoji w kożdej cechowni,
Cicho, skrōmno, jak downij,
Wachuje. Kożdy to czuje,
Tōż prosi gorko:
Dej wrōcić z szychty
Barborko.