Czamuście mi, mamuliczko

Czamuście mi, mamuliczko, mówić kozali?
Czamuście mi, tatuliczku, godać niy dali?
Teraz umia piyknie mówić,
A jak ida miyndzy ludzi
Godać niy umia.

Tak nōm władza nakozała, cereczko moja,
Piyknie mówić nōm kozała, wybocz nōm, nō ja.
Przeca niy mogymy za to,
Dobrze chcieli mama z tatōm:
Dzieciōm prziszłość dać.

Tōż sie wiyncyj niy starejcie, mamulko moja,
W dōma z wnuczkōm sztyjc godejcie, mamulko moja,
Bo jo godać niy poradza,
Kej nōm zakozała władza,
A jo godać chca.

Potym cera mie nauczy, mamulka swoja.
Niech sie kery krziwo boczy, jo sie niy boja.
To je nasza tradycyjo,
Niech trwo wiecznie, niy przemijo,
Mamulko moja.

Przidōm jeszcze taki czasy, mamulko moja,
Wszystki bydymy ônaczyć, mamulko moja,
Siednymy se na ławeczka,
Wnuczka, cera, a stareczka,
Śpiywać pieśniczka.

Starzik, choć je na pynzyji, dobrych pora lot,
Piyknie przigrywo na cyji, we szranku jōm znod.
Leżała tam dłōgi lata.
Z boku siod se przi nas tata,
Płaczki mu lecōm.

Niy płacz mamo, niy płacz tato – cera pado im.
Niech już żodyn niy halato, jutro tyż je dziyń.
Trza sie dziwać nōm do przodku,
A radować naszōm godkōm,
Mamulko moja.