Cwerg

/kōnsek/

W jednym srogim mieście, na lichyj gōrze we chałupie miyszkoł prowdziwy sztudynt: prowdziwy – to je taki, co bōł biydny a przoł nauce. Na dole w tyj samyj chałupie miyszkoł prowdziwy handlyrz, a sam prowdziwy skuli tego, co mioł srogi sklep, fol dobrego towaru a chałupa, co tyż była jego.

U handlyrza miyszkoł tyż cwerg, to je kobold, bo roztomańcie we roztomańtych krajach mianujōm te malutki stworki, co bez dziyń starannie kryjōm sie przed nami, a w nocy wachujōm nad naszōm robotōm, a majōntkym, choćby niywidzialne duchy ôpiekōńcze. Ludzie tyż majōm fest we zocy pōmoc ôd cwergōw, a prōbujōm skamracić sie z nimi bez darki, co dlō nich ôstawiajōm.

Złym ludziōm cwergi pōmogajōm niyrade, a niyroz tyż szkodzōm, coby ich ukorać; niy miyszkajōm tyż u nich. Beztōż pōmiyszkowani cwerga bez cołki czas przinosi szczynści a hera chałupie, bo pokazuje tyż jeja zocność.

Nasz cwerg zaczōn miyszkać u handlyrza, bo było sam wygodnie, ciepło, niczego niy brakowało, a kożdy rok na Dzieciōntko ôstawiali dlō niego we sklepie kole kasy na czyściutkij serwetce cołko miska miodu a porcyjo nojlepszego, świyżutkigo masła. Stykało na to handlyrza, ale cwerg poradziōł ôcynić ta pamiynć, a trzimoł sie sklepu, porzōndnie wachowoł ôd zniszczynio to, co w nim było nojdrogsze.

Roz we wieczōr wloz sztudynt zadnimi dźwiyrzami ôd placu, coby kupić se świyczka a kōnsek kyjzy. Niy mioł kogo posłać po to, tōż prziszoł sōm: wziōn towor, zapłaciōł, a handlyrz ze handlyrōm ukłōniyli mu sie grzecznie na dobranoc. Było to fest piyknie z jejich strōny, bo handlyrz mioł swōj sklep i cołko chałupa przinoleżała dō niego, a handlyra miała jeszcze darek do godki. Z tym mało kery poradziōł ji dorownać.

Sztudynt ukłōniōł sie tyż fest grzecznie a szoł ku dźwiyrzōm, dyć stanōł i zaczōn pozornie czytać szkartka papiōru, co mioł w niyj zawinyto kyjza. Była to szkartka ze fest staryj ksiōnżki, co jōm ludzie niy mieli by niszczyć – bo miała we sia prowdziwo poezyjo.

-Mōm tego wiyncyj – ôdezwoł sie handlyrz. – Jakoś starka prziniōła mi cołki heft tych szkartek za troszyczka kawy. Dejcie mi pora groszy, to dōm wōm reszta.

-Ô, ja! – zawołoł sztudynt. Niy mōm co praje piniyndzy, dyć dejcie mi te szkartki zamias kyjzy. Styknie mi chleba na wieczerzo. Było by grzych zniszczyć tako ksiōnżka. Sōm żecie dobry handlyrz a zocny człowiek, dyć na poezyji znocie sie chyba tela, co ta staro beczka ôd papiōrōw we rogu.

Było to pedzane trocha niygrzecznie, głōwnie dlo beczki, kero sie mōgła pogorszyć, ale handlyrz sie roześmioł i sztudynt śmioł ie tyż – przeca to sōm yno błozna.

(…)

Autōr: Hans Christian Andersen

Tytuł ôryginalny: Nissen hos spækhøkeren

Tłōmaczyni na j. polski: Cecylia Niewiadomska

Tytuł polski: Krasnoludek

Tłōmaczyni na j. ślōnski ze strōny:

https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/krasnoludek/https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/krasnoludek