Coluśka

Autōr: H. Ch. Andersen

Tytuł: Calineczka

Była se roz kobiyta, kero fest, ale to fest chciała mieć malutki dziecko, ale niy wiedziała, skōnd go wziōnś. Poszła do starej czarownice i pedziała ji:

   -Chciała bych z cołkigo serca mieć małe dziecko, czy mōgła byś mi pedzieć, skōnd go moga wziōnś?

   -Znojdymy na to jako rada - pedziała czarownica. - Mosz tu ziorko jynczmiynia, niy z tej zorty, co rośnie na chłopskim polu, ani z tej co żerōm kury. Wsodź go do dōniczki, ôbejrzisz, co ś niego wyrośnie!

   -Dziynkuja ci - pedziała kobiyta i dała czarownicy dwanoście groszy. Potym poszła dudōm, posadziyła ziorko jynczmiynia i zaroz wyros piykny, wielki kwiotek, kery wyglōndoł jak tulpa, ale płatki mioł zwinyte tak, choćby kwiotek bōł jeszcze we pōnczku.

   -Jaki to piykny kwiotek! - pedziała kobiyta i pocałowała piykne czerwiōne i żōłte płatki. I w tym mōmyncie, jak całowała kwiotek, coś choćby strzelyło i kwiotek zaroz sie ôtworzōł. Była to rychtyk tulpa, ale w pojstrzodku kwiotka siedziała na zielōnym sztynglu malutko dziołszka, tako fest gryfno. Była niy wiyncyj, jak col wielko, bezto dali ji miano Coluśka. Piyknie polakowano szupa ze ôrzecha włoskigo miała za kolybka, błynkitne płatki fiołkōw, to bōł madrac, a płatek rōże - sztepdeka. Spała tam w nocy, a w dziyń bawiyła sie na stole, kaj kobiyta postawiyła talyrz, a naôkoło zrobiyła winiec z kwiotkōw, kerych sztyngle leżały we wodzie; po talyrzu pływoł wielki płatek tulpy, a Coluśka mōgła na nim siedzieć i pływać z jednego brzega na drugi, a zamias wioseł miała dwa biołe kōński włosy. Wyglōndało to fajniście. Coluśka umiała tyż śpiywać tak piyknie i cudnie, jak żodyn na świecie.

   Jednej nocy, jak leżała w swojim piyknym łōżeczku, prziszła szpetno ropucha; wskoczyła bez ôkno, bo szyba była strzaskano. Ropucha była brzidko, wielko i mokro, wskoczyła na stōł, kaj spała Coluśka pod czerwiōnym płatkym rōże.

  -Piykno była by ś niyj baba dlo mojigo synka! - pedziała ropucha, wziyna szupa z ôrzecha, kaj spała Coluśka, i razym ś niōm zeskoczyła ze ôkna do zegrōdki.

   Płynyła tam szyroko rzyka, co miała brzyg w barzołach, tu miyszkała ropucha ze swojim synkym. Ôch, jaki bôł brzidki i niydobry, całkym jak matka. "Kwa, kwa brekekekeks!", to było wszysko, co umioł pedzieć, jak ujrzoł piykno mało dziołszka w szupie z ôrzecha.

   -Niy godej tak głośno, bo sie ôbudzi - pedziała staro ropucha. - I jeszcze nôm uciecze, bo je leko, jak kwap ôd łabyndzia. Posadzymy jôm na rzyce, na wielkim listku wodnej leluje, tam bydzie ji dobrze. Ôna je tako leko i mało, że listek tyn je dlo niyj całōm wyspōm. Z niego nōm niy uciecze. A my za tyn czas dokludzymy do porzōndku gościnno izba pod barzołami, kaj bydziecie miyszkać po ślubie.

    Na rzyce rosło dużo lelujōw wodnych z szyrokimi liściami, kere wyglōndały, choćby pływały po wodzie. Listek, kery leżoł nojdalij, bōł nojwiynkszy, dō niego dopłynyła ropucha i postawiyła na nim szupa ze ôrzecha z Coluśkom. Biydno mało kruszynka ôbudziyła sie wczas rano i jak ôbejrzała, kaj je, zaczła gorzko płakać, bo listek ôtoczōny bōł ze wszyskich strōn wodōm i niy mōgła sie z niego wydostać.

    Staro ropucha siedziała na dole w barzołach i strojyła izba trzcinōm i płatkami gynsipympkōw; wszysko musiało być piykne dlo nowej synowej; potym popłynyła razym ze swojim szpetnym synkym do listka, na kerym stoła Coluśka. Chcieli zebrać ji piykne łōżko i postawić we izbie dlo młodej pory, niż ôna sama sie tam znojdzie. Staro ropucha ukłōniyła sie głymboko we wodzie przed Coluśkōm i pedziała:

   -Tu widzisz mojigo synka, ôn bydzie twojim chłopym, a zamiyszkocie w luksusie na dole we barzołach!

   -Kwa, kwa, brekekekeks! - to było wszysko, co umioł pedzieć synek.

   Potym wziyni piykne, małe łōżeczko i ôdpłynyli ś nim, a Coluśka siedziała sama na zielōnym listku i płakała, bo niy chciała miyszkać u ôszkliwej ropuchy, ani być babōm jejij szpetnego synka. Małe rybki, kere pływały we wodzie, widziały ropucha, słyszały, co godała, i wyciōngały głowy z wody, żeby ôbejrzeć se mało dziołszka.

  Spodobała sie im fest i zrobiyło sie im naprowda żol, że bydzie musiała miyszkać u szpetnej ropuchy. Niy, nigdy, a nigdy! Zebrały sie pod wodōm doōkoła zielōnego sztyngla ze listkym, na kerym stoła, przegryzły go zymbami i listek popłynōł przikopōm, a na nim Coluśka daleko, daleko, tam kaj ropucha niy mōgła jōm już dogōnić.

(…)