Chłop a kōń

Wiōz roz kōń bez wieś wōz, a wroz chłop
Mu nōń wloz, tōż kōń – sztop.
-Wiysz ty co! Mōm cie wiyź? Już mi mosz sam stōnd ciś.
Mie sie tyż niy chce iś, tōż mie wiyź.
Kaj by mioł chłop wōz wiyź, wōl niy wol trza mu slyś, pra.
Nō ja, dyć stoł hań szynk, tōż na biyr mioł chłop chynć.
Szmak mo nōń. Toć, a kōń? Tak mo stoć?
-To ci gizd, dlō mie nic, jo mōm sztyjc tyn wōz ciś.
Tyż mōm szmak. Niy ma tak. Jo mu dōm.
Wziōn kōń wōz a sōm wiōz go pod dōm.
Dyć wroz chłop sie zaś znod.
-Kaj je kōń? Kto go wziōn? Co za gizd.
Tōż drab chłop dudōm gnoł aż na plac.
-Na, dyć patrz. To je lōmp, tyn mōj kōń.
Skōnd ôn wziōn se ta klacz na tyn plac?
Na wōz z niōm wloz a śpiōm