Brzidko kaczuszka

/kōnsek/

  Jak piyknie było na wsi. Bōł pojstrzodek lata. Reż sie żołciyła, ôwies zielyniōł, siano na zielōnej łōnce, poskłodane w kopki, boczōń chodziōł na dłōgich, czerwiōnych szłapach i fanzolōł po egipsku; nauczōł sie tego jynzyka ôd mamulki. Doôkoła łōnkōw i polōw rozciōngały sie wielki lasy, a w lasach były głymboki jeziora - ja na wsi było rychtyk piyknie.

   Cały w słōńcu, ôbtoczōny głymbokimi przikopami stoł tam stary dwōr, ôd muru aże ku brzegu wody rosły liście łopianu, a były tak wielki, że pod nojwiynkszymi mōgły sie skryć na  stojōnco dzieci: było tam tak dziko, jak w gynstym lesie. 

   W tych chaszczach siedziała we swojim gnioździe kaczka, wysiodowała jajca, mierzło sie ji, bo trwało to fest dłōgo, a mało kedy jōm kto nawiydzoł; inksze kaczki wolały pływać po przikopach, niż wchodzić pod liści łopianu, żeby z niōm pogodać.

   Aż kedyś jedne jajco po drugim zaczły pynkać, słychać było: "Pip, pip!", wszyjski żōłtka ôżyły i pokozały głowki.

   "Kwa, kwa!" - godała kaczka, a kaczuszki wrzeszczały, jak yno umiały nojgłośniyj, i rozglondały sie pod zielōnymi liściami na wszyjski strōny, mama dowała im zaglōndać, wiela yno chciały, bo zielōny kolor je zdrowy dlo ôczōw.

   -Jaki tyn świat je wielki! - godały kaczuszki, bo było im dużo luźniyj, niż przōd, jak leżały we szupach. 

   -Czy wy myślicie, że to je cały świat? - padała mama. - Świat ciōngnie sie jeszcze daleko po drugij strōnie zegrōdki, aż do ksiōnżyncego pola, ale jo tam jeszcze nigdy niy byłach. Sōm żeście już wszyjski?

 Potym stanyła: -  Niy,  jeszcze niy wszyjski; nojwiynksze jajko jeszcze niy pynkło. Jak dłōgo to bydzie trwać? Teraz mōm już tego na prowda doś! - I zaś siadła.

    -Nō, co słychać? - spytała sie staro kaczka, kero prziszła jōm nawiydzić.   

    -Z jednym nojdłōżyj sie ciōngnie! - pedziała kaczka, co siedziła na jajcach. - Wcale niy chce sie ôtworzić. Ale podziwej sie na inksze. Sōm to nojpiykniejsze kaczuszki, jaki żech w życiu widziała. Wszyjski podane sōm na ôjca - tego gizda. Wcale na mie niy podane!

   -Pokoż mi jajko, kere niy chce sie wykluć - pedziała staro. - Możesz mi wierzić, że to je jajko ôd pultoka. I mie już tak niy roz ôcyganiyli, i potym miałach dużo kłopotōw i problymōw z małymi, bo boły sie wody. Niy mōgłach se dać rady, pociskałach, wrzeszczałach, ale to nic niy pōmōgało. Pokoż mi te jajko! Ja, to je jajko ôd pultoka. Wyciep go i ucz inksze dziecka pływać!

   -Jo jednak jeszcze trocha na nim posiedza! - pedziała kaczka. - Tak dłōgo żech już siedziała, że moga jeszcze pora dni wytrzimać!

   -Jak chcesz! - ôdpowiedziała staro kaczka i se poszła.    

(…)

Autōr: H.Ch. Andersen

Tytuł ôrygnalny: Den grimme ælling

Tytuł polski: Brzydkie kaczątko

Tłōmaczyni na j. polski: C. Niewiadomska

Tłōmaczyni na j.ślōnski z j.polskigo