Bōł se roz chłop

Bōł se roz chłop, mioł ze sto lot,
Tak żōł i żōł, a biyr sztyjc piōł.
Chcioł go już Bōg wziōnś za swōj prōg,
Dyć sie bōł boł, że ôn by chcioł
Mieć tam swōj szynk, tōż sie fest zlynk:
-Przi cia jo tyż mōg bych mieć grzych,
Jak bych se tak wziōn szluk na szmak.
Kaj jo bych mōg. Dyć je żech Bōg.
Ciś mi sam stōnd, kej żeś je lōmp.
Szoł chłop bez wieś, niy mioł co jeś,
Tōż siod pod płot, aż ta śmierć znod.
A tak już Bōg wziōnś se go mōg.