Bōł dziyń spokojny

Bōł dziyń spokojny, była sobota i Adam
W telewizorze. Dziyń tyn bōł mroźny, śniyg padoł,
Jak to bez zima na dworze. A tam daleko,
Kajś we Chorzowie, spotkali sie gołymbiorze.
Kery gołymbie chowie, na loty posyło,
Niy wyobrażo sobie, żeby go tam niy było.
Jedni te brify tam wystawiali, chwolyli
Sie nimi jak dzieci, a inksi ôglōndali
I tak im tyn czas lecioł. Były całe rodziny
I byli sōmsiedzi. Tak mijały godziny:
Keryś przi kawie siedzioł, ktoś karma kupowoł.
Jedyn mo w dōma psa, a drugi zaś mo kota,
Bo przeca i kożdy z nas mo jakigoś „ptoka”.

Tam we rymizie, w jednym mieście, fojermany
Siedzōm. Ślōnsk cały we śniegu je zasypany,
Ôni ô tym wiedzōm, bo łopatami dachy
Czyszczōm i śniyg ôdgarniajōm, ciōmpy ściepujōm
Z lodu i pōmogajōm tym, co potrzebujōm
Ôd nich pōmocy. Żodyn niy wiy jeszcze ô tym,
Że dzisiej w nocy bydōm mieć tela roboty.
Było sztwierć na szōsto, wszyscy to pamiyntōmy,
Jak spokojnie tego Adama ôglōndōmy,
A tam daleko, w pojstrzodku hale, trzeszczeć coś
Zaczyno i sie z wiyrchu na ludzi wali. Ktoś
Chowie sie pod stolik, inkszy prōbuje wołać,
Na tych co dalij stoli. Z boku klotka stoła,
A w niyj pora gołymbi i sie zachowujōm
Jakoś dziwnie, bo zwierzynta piyrsze to czujōm,
Co sie dzieje. A w hali dalij gro muzyka,
Jakiś zespōł szaleje, jak tyn z Titanica…

W jednym mōmyncie te tōny śniega, zielaza,
I inkszych klamorōw, (aż pisać niy poradza),
Choćby z jakigo horroru, z nieba spadajōm
Na ludzi. Ôni szans żodnych tukej niy majōm,
Na ucieczka, na walka, na nic. W pora sekund
Sōm wszyscy zasypani. Człowiek na człowieku,
Na nich kupa złōmu. Za chwila słychać jynki,
Wrzaski. Jak im pōmōc? Załōmać idzie rynki…

Słychać kajś kōmōrka, spod gruzōw sie ôdzywo,
Tam, kaj ta śniega gōrka, pōmocy ktoś wzywo.
Tu keryś sie czołgo i głowa mo rozbito.
Tam kolega, co znoł go, mo noga ścisnyto.
Tu spod blachy ktoś świyci, telefōnym migo,
Żeby go kery chyciōł, abo chocioż widzioł.

W rymizie lecōm skoki. Naroz alarm słychać.
Lecōm wszyski strażoki, co sie stało spytać.
„Hala jest zawalona! Targi Katowickie!
Proszę tam dysponować szybko siły wszystkie.
Niech biorą sprzęt burzący, ratunkowy, nosze.”
A telefōny zwōniōm, coroz wiyncyj zgłoszyń.
Na Policyjo, szpitale, zwōniōm wielcy, mali,
Że dach spod z tej hale; i że wszysko sie wali.

Ślōnsk na nogi postawiōny. Co to sie stało,
Wojna? Słychać syryny z kożdej strōny. Gnało
Tam do Chorzowa wszysko, co było pod rynkōm,
Wojsko, ratowniki…W telewizorze, w szynku,
Przestali słōchać muzyki. Niy smakowało
Piwo, wszyscy siedzieli, yno sie słōchało,
Do rana, do niedziele, co sie to tam stało.

Podjyżdżo wōz strażacki, dowōdca melduje
Gotowość do akcje. Zadani ôtrzimuje:
Zabrać łopaty, piły, łōmy. Zaczynajōm
Przebiyrać te graty, cały śniyg przewracajōm,
Dziury w blachach tnōm. Ratownik do dziury wchodzi.
Czy tam ludzie sōm? Taszlampōm w cimoku wodzi.
Naroz słyszy, że ktoś płacze. Ale niy widać,
Tōż trzasko po blasze: zaroz po ciebie przida.
To niy je taki proste, bo ôdsłaniać trzeba
Po troszce, dalij przeciepać ta kupa śniega
I nowo dziura w blasze wyrzinać. A niy ma
Czasu do stracynio. Już zaś godzina mijo
I z wychłōdzynio ci ludzie tam ledwa żyjōm.
Nareszcie je z nimi, już go dochtory bierōm,
Niy leży już na ziymi, bo zima jak pierōn.
Kopać trzeba dalij szukać tak, aż do skutku,
Śniyg trzeba przewalić, kożdo kupka za kupkōm.

Chwila na ôdpoczynek, Koledzy wkraczajōm
Do akcje. Idōm za budynek i mijajōm
Po drōdze czorne miechy ułożōne rajōm.
Nogi sie uginajōm, sōm jak z galarety.
Stojōm, nic niy godajōm, kurzōm cygarety,
Kożdy roz jeszcze w sobie przeżywo te chwile.
A jo ôpisoł w wierszu to, co sōm przeżōłech.

Wiersz tyn ôfiarōm tragedyje chca poświyncić,
Niech ône zostanōm dycko w naszej pamiynci.