Bojka ô Czerwiōnyj Kapucce

/kōnsek/

Leć nōm, leć, bojeczko. Było tymu tak: niydaleczko,
kajś tukej, nad rzyczkōm, miyszkała gdowa ze cereczkōm.
Dziołszka, choć mało była, mamie pōmogała,
delowka umyła i grzōndki podlywała.
Chraścio uzbiyrała czasym, bo żyły pod lasym.
Miała kota – Mruczka. Godali na nia – Czerwiōno Kapucka.
Widziało sie jōm czasym, jak chodziyła pod lasym,
abo przed sklepym, przi budce – dycko w Czerwiōnyj Kapucce.

Tak sie ôna mianowała, a na niebo zaglōndała,
w modre niebo, tam, kaj dycko furgały boczōnie.
Tōż już wiycie, Czerwiōno Kapucka, to je bojka ô mie.

Czerwiōno Kapucka:
„Niy Mruczek, niy Burek, niy jyż, ani ptok,
Czerwiōno Kapucka, to je przeca jo.
Mōm warkoczyk, modre ôczy,
gymba, że ho, ho. Niy Mruczek, niy suczka
niy jyż, ani ptok. Czerwiōno Kapucka,
to je przeca jo. W chałupie, przi strōmie,
je mōj cały świat. Grzeczno żech ôgrōmnie,
a mōm siedym lot. Niy mōm kłopotōw,
mōm sztyrech kotōw, przaja im, a jak.
Poleca minutka, kaj je strōmōw sto,
znocie wy Kapucka? To je przeca jo”.

Tam niydaleko, w lesie, tak możno z kilometer,
kajś tam kole brzōzki, miyszkała starka Czerwiōnyj Kapucki.
Zbiyrała ôna zioła, co rosły wszyndy doôkoła.
Miała ôna w dōma dziyndzioła i jyża i wywiōrka.
I Kapucce tyż fest przoła. Prziszła roz z kościoła
ôd Kapucki mama i niy wiy, co robić mo sama:
„Bōł u mie feszter wczora i padoł, że starka jest choro.
Trza zalecieć do aptyki, zaniyś starce jaki lyki.
Jo sie niy moga z dōmu ruszyć, bo musza ci klajd uszyć,
zaglōndać musza do chlywa, prosiynta poodbywać.
Krowa musza wydoiić i pokrōnżać kapusta,
polecisz do starki swojij ty, Czerwiōno Kapucko.
Mosz w koszyku masło, mlyko i ku tymu trocha lykōw,
mosz trocha aspiryny i suszōne maliny,
je tam trocha syropu i flaszka do wody soku.
Idź i niy troć czasu, leć prosto do starki, do lasu.
Idź wartko a pozornie, bo tam miyszko wilk groźny,
idź tak, jak leci miedzka, bo ôn czako na dziecka.
Pamiyntej, co ci godōm. I wracej szczynśliwie dodōm.

Leci Czerwiōno Kapucka, jak yno umi wartko,
niy kładzie nikaj koszyczka, bo chce sie trefić ze starkōm.
Tu rzyczka, a tam kwiotek, wywiōrka na paluszkach
po strōmach wesoło skocze. A miedzōm leci Kapucka.
Z daleka jakiś ptoszek śpiywo ciyniutkim głosym.
Gil sie tam ôdzywo i ciynkim głosym śpiywo.

(…)

Autōr: Jan Brzechwa

Tutuł ôryginalny: Czerwony Kapturek