Bery na Waldwizie

Już żech Wōm sam niychcōncy spōmnioł ô Waldwizie,
Tōż teraz trocha wiyncyj napisać mi przidzie
Ô tym lesie prawdziwym. (Bo je tyż sam niby
Taki mały losek, kaj se na świyże grzby
Idzie wyskoczyć czasym, dyć tam pora strōmōw
Stoji tak na krziż). Niy byda sam bojoł kōmuś
Skirz loska w pojstrzodku wsi, miyndzy chałupami,
Bo je mi troszka gańba chwolić sie brzōzkami.
Jo chca ôpowiedzieć ô tym lesie bez błoznōw,
Co to i dziki świnie miyszkajōm w nim możno?
Żodnej żech tam niy trefiōł, dyć starka prawiyli,
Że starzik roz kulokym w łep bera trefiyli,
Jak szli po chojinka. Dyć bery bez zima śpiōm,
Tōż to musioł być feszter, co sie za strōm tam skrōł.
Prowdy niy dōndymy, dyć powiedzieć Wōm moga:
Musioł by se tyż zrobić tyn ber ôpowoga,
Starzika zaczepić. Dyć już byda sam dalij
Godoł ô tym lesie. Sōm my jeszcze doś mali,
Tōż wierzić chce sie, że tyn las je tak daleko,
Za polami, za nowōm szosyjōm, za rzykōm
Ôgrōmnōm, a głymbokōm, co z gōr kajś spływała,
Co sie potym przikopōm zwykłōm pokozała,
Szyrokōm na pōł metra. Dyć i przeca w takij
Szło chytać do koszyka: wancki, rusy, raki.
Rzyka już my minyli, a sōm my przi moście,
Tōż sam tak kōmbinuja, w kero strōna prościj
Sie na wartko puścić? Alejōm, kajś ku Łazōm,
Tam prosto ku Emie? Dyć, niż bych prziszoł nazod,
To sie możno zećmi, tōż na piyrszy roz zaczna
Kajś bliżyj Waldwizy. Taty i tak niy kacna,
Bo ôn na Ema piechty chodzi do roboty,
Sześć razy w tydniu, ôd pyndziałku, do soboty,
Bez cało zima, a w lecie jedzie na kole.
Cołki życi fedruje przi wōnglu na dole.
Dyć jo sie jednak puszcza chyba na połednie,
Kole ścieżki zdrowio chwila se człowiek siednie,
Pod wiela je na czym, bo już przeca łebōnie
Nad tym łōnaczōm, co by szło sprzedać na złōmie.
Ta buda drzewianno tyż już tam ledwa stoji.
Kożdy musioł napisać miano libsty swojij,
A jeszcze ku tymu, choćby im było mało,
Tōż widać, że w pojstrzodku tyż już coś gorało.
Kōmu to zawodzo, te wszyski piykne rzeczy?
Jo bych tego niy ruszoł, jo je synek grzeczny.
Dyć Wy już chyba wszyscy dobrze ô tym wiycie.
Tōż ruszōm spod „Relaxu” kajś na Marklowice,
Ida ku Chałupkōm. Chca zōnś niy za daleko,
Bo mie jeszcze rajza tyż nazod du dōm czeko.
Ôbyńda pod lasym, skrynca yno na lewo.
Nawiydzić jeszcze musza moji krziwe drzewo,
Brzōzka staro, przi drōdze, pamiyntōm jōm przeca.
Trza sie pō nij wyspinać. Z daleka już leca,
Siod żech se na asta, a przed sia sie tak dziwōm,
Tam kajś w strōna Studziynki. Czasu wiela ni mōm,
Bo ôn tak wartko leci, a trza du dōm deptać.
Bydzie już dobranocka, a jo przepaś niy chca
Rozbōjnika Rōmcajsa z Hankōm, a Cypiskym,
Tōż trza kroku prziśpieszyć, wartko ruszyć z piskym.
Jeszcze kōnsek bez las, ale teraz je z gōrki.
Bez łōnka leza, mijōm Danela, Pilorki.
Jeszcze yno miedzkōm, miyndzy pszynicōm, ôwsym.
Dyć taki małe dziecko ni mōm sam tak prosto
Przelyź miyndzy tymi polegnytymi rżami.
Prowda pedzieć, jo wcale żodnōm miedzkōm niy szoł,
Na przimo, bez pole, bo tam tyn ôowies leżoł,
Tōż lepszy sie szło. Kożdy tak musioł chodzić, bo
Było wydeptane, tōż przeszoł żech tam i jo.
Już żech je przi szosyji, już prawie we siyni,
Dyć, czy te mynki czyji tyż kery docyni?
Wielach sie na nogach nadeptoł, narajzowoł,
Po strōmach naskokoł. Ach, co tyż byda godoł.
Chcioł żech Ci sam ôpedzieć trocha ô Waldwizie,
Dyć, mioł żeś durch niy siedzieć, a sōm to tam widzieć.