Baran z jednym uchym

Śpiymy w nocy we łōżkach, a tam baran beczy,
Tōż tata wiedzioł już zaś, że coś je na rzeczy.
Skoczōł na rowne nogi, boso, we spodniokach
Polecioł do pywnice prosto do cimoka.
Światla jeszcze niy mōmy, tōż yno z karbidkōm
Gowiydź tak ôdbywōmy po cimoku dycko.
Chlywy przi chałupie dopiyro sōm stawiane,
Tōż na razie w pywnicy trzimiymy: barany,
Kury, gynsi wieprzka. Gusiok w chlywku siedzi,
Zbitym w starych deskach. Cało reszta gowiedzi:
Na grzyndach, w kotyku. Yno lańcuch z baranym
Tam na hoku z boku je kajś prziwiōnzany.
W korytku dostoł żarci, tak jak dycko, gusiok.
Dyć baran mu, bez szpara, pysk tam styrczyć musioł,
Tōż wieprzek, jak to wieprzek, szło by pedzieć – świnia,
Bajsnōł go w nojlepsze i tak bez ôstrzeżynio
Ucho ôdgryz całe. Tōż baran zaczōn beczeć.
Je zamiyszani małe. Krew mu zaczła lecieć.
Tata stoji, jak wryty, niy wiy, co je grane?
Co ôn tak strasznie beczy, co je z tym baranym?
Teraz zejrzoł dopiyro barana bez ucha.
Szmatōm pozawijoł mu tego kikuta.
A rano pozabijoł szpary deskōm na gucho.
Choć czas goji rany, zagojiło sie ucho,
Dyć wieprzek z baranym żyli potym niyhersko,
Tak choćby pies z kotyn. Skōńczyło sie przocielstwo.
Cōż, tak bywo z gowiedziōm. Dyć prziszły do kupy.
Już ich ze smakym jedzōm: te wōszty, a krupy.
Na kōniec tyj rozprawy powiedzieć to musza:
Styrkoł pysk w cudze sprawy, tōż dostoł po uszach.