Ballada za dwa złote

Bergōny wōngel kopali
I kopiōm go jeszcze dalij,
Dyć, kaj sōm te czasy, jak klocek bōł w taszy,
Na akord my fedrowali.

Piōntek, czy świōntek, kopali fest,
Bo ôn na eksport potrzebny jest,
Muszōm wagōny jechać na wschōd,
Tōż kożdy kopoł, wiela tyż mōg.

Za czasōw naszych starzikōw
Tysiōnce było gōrnikōw,
Ôjcowie i syny, sam całe rodziny,
Sam kożdy na grubie robiōł.

A w dziyń Barborki wypić se szło,
Bo kożdy bergmōn pōł litra mioł,
Piwo do kufek loło sie fest,
I laga wōsztu dostoł żeś też..

Swiyntować wiyncyj niy bydōm,
Zostali sam sami z biydōm,
Gōrnikōw zwolniyli, ôdprawy przepiyli,
I niy ma ani na piwo.

Tōż trza nōm zbiyrać na hołdzie złōm.
Biksy po piwie w hasiokach sōm.
Jak sie co sprzedo, bydzie na chlyb,
Dzisiej, w Barborka, z fetym se zjym.

Zostały yno wspōmniynia,
Ôrdery i ôznaczynia,
W szuflodzie w wasztiszu i pukel na krziżu,
W kōmplecie drzewianno kryka.

Barborko, patrōnko nasza,
Niż jeszcze światło sam zgasza:
Na piwo niy styknie, tōż prosza Cie piyknie,
Pożyczej chocioż dwa złote.

Tak sie nōm kōńczy ballada ta,
Bo ôbchōd zrobić hasiokōw trza,
Co tam nazbiyrōm, sprzedōm na złōm,
Jutro Barborce dwa złote dōm.