Antek i Francek

Antek i Francek miyszkajōm chałupa przi chałupie.
Jak Antek drzimie, Francek mu na dźwiyrze klupie:
-Słōchej Antek, leć kalupym, twoji kozy za chałupōm
Przelazły naszōm miedzōm i mi cało ćwikel zjedzōm.
Na to Antek: -Po co klupiesz? Ô te trocha ćwikle gupij?
Przeca padosz – sōm za miedzōm. Ône w twojij ćwikli siedzōm.
Poszoł Antek do chałupy: ”Niech wachuje Francek gupi.
Po co mi zawraco głowa, sōm se może powachować.”
Antek przed chałupōm siedzi, a tu coś po polu leci
I do tego straszny smrōd. Kto by to wytrzimać mōg.
Woło na Francka: – Chłopie, co to śmierdzi w tyj przikopie?
Ôn mu na to: -Na zegrōdka plōmpia z chlywa gnojōwka.
-Ale ôna dō mie płynie, bo jo miyszkōm tu w dolinie.
-Przeca to niy moja wina, że u ciebie jest dolina.
Czyto se Francek gazeta i widzi Antka z daleka,
Jak ôn loce w gōminiokach i kopie wartko przikopa,
Bo gnojōwka bez plac leci, a tam tyndy chodzōm dzieci.
Niy chcioł Antek kōz wygōniać, tōż gnojōwka musi wōniać.