Ankrowani

Chałupa sie buli, tōż prziszli jōm ankrować.
Dyć ni ma sie skuli tego tyż co radować,
Bo przeca by ci żodyn tego niy uwierzōł,
Wiela to je szkody, yno tyn, co to przeżōł.
Zaś sam dwa miesiōnce bydzie pobojowisko.
Przeca ôni niychcōncy ci rozwalōm wszysko.
Karami bez izba jedzie durch, jak po chlywie.
A sprōbuj im powiedzieć, że mosz ôkno krziwe,
Że ci sie niy zawiyro. Zaroz trza heblować.
Z drugij strōny dopiyro potym idzie schować
Do szpary cało rynka, tak „dopasowali”.
Malyrza, jakigoś synka, nōm sam posłali,
Chyba po nauka. Trzi dni izba malowoł.
Jo sam tego tłōka tak trocha ôbserwowoł,
Jak ciōngnōł te walce. Za szrankym, kaj niy widać,
Bawiōł sie we sypialce. Może mu sie przidać,
Jak pudzie kaj malować. Dyć zaczōn ôd roga,
A sjechoł ze skosa. Dziwać sie już niy mogą
Na niego sam. Tyn ciaprok cało farba wyloł,
Na flizach na siyni, bo jak dźwiyrze ôtwiyroł,
Drabina przewrōciōł. Jutro zaś mo ôd rana
Sie wrōcić, malować ta pociaprano ściana.
Z dwiyma izbami tydziyń na niego czekōmy,
Bo sie już ze szrankami podzioć kaj ni mōmy.
A jeszcze majster przidzie i powiy nōm możno,
Że chce mieć na jutro ôstatnio izba prōzno,
Bo majōm delōwka sruwać. Je tako krziwo,
Że kozoł jōm wyrownać, jak sie na nia dziwoł.
Mulorze ôdchodzōm, dyć jo powiym tak szczyrze,
Jo chyba na mszo dōm, jak pujdōm se malyrze.
Dyć malyrze pōńdōm, a nōm trza pisać pismo,
Coby zaś tam ku sōndōm kaj do raje prziszło,
Choćby do przigody. Dyć popynkajōm schody,
Niż weznōm kōmisyjo, ōbejrzeć te szkody.